LEFFINGELEUREN AFTER MOVIE

Drie dagen stond Leffinge weer op zijn kop en maakten jullie er één groot feest van! Nagenieten kan nu ook met de after-movie van Robin Vandenberghe! Enjoy.

ROLLING BLACKOUTS C.F. HOOGTEPUNT VAN DANSENDE BEREN!

Dé set van Leffingeleuren kwam uit Melbourne, Australië. De moeilijk te onthouden naam ROLLING BLACKOUTS COASTAL FEVER wist zieltjes te winnen met hun optreden in Leffinge (niemand zal hun naam nu nog vergeten). Na het concert zagen we nog nooit zoveel volk aan de merchstand. Wat een band, hier gaan we zeker nog van horen!

Check het volledige Leffingeleuren-verslag van Dansende Beren via deze link.

 

DAMUSIC: IDLES WAS HET BESTE VAN HET WEEKEND

Het is simpel: IDLES was het beste wat we dit weekend gezien hebben. Zanger Joe Talbot en de zijnen sloegen ons murw. Nummers als Mother en Well Done waren rechtse hoeken die je bewusteloos achterlieten. Gerinkel. Geratel. Gereutel. Idles waren punkers anno 2017, zwarte gordel, tweede dan. We zien hen graag vechten.

Check het volledige Leffingeleuren-rapport van Damusic via deze link.

INDIESTYLE: ONTDEKKING & VERWONDERING OP LEFFINGELEUREN

Het gezellige festival ‘onder de kerktoren’ van het ruraal West-Vlaamse dorp viel dit jaar bij ons wederom erg in de smaak. Sinds hun radicale ‘rebranding’ van twee jaar geleden zet het muziekfestival meer dan ooit in op ontdekking en verwondering. Headliners zijn er van ondergeschikt belang en het zijn de kleinere namen waar de programmatoren het verschil mee maken.

Check de volledige Indiestyle recensie via deze link.

LEFFINGELEUREN 2017 – ‘T WAS GANK

Godverdomme putain, om Arno’s woorden te gebruiken, LeffingeLeuren 2017 zit erop, en wat een prachteditie! Zowel grote namen, als nog jonge, ruwe parels konden op heel wat volk én bijval rekenen op onze muziekpodia en ook daarnaast viel er heel wat te beleven. Het foodtruckfestival, de randanimatie -leve het (straat)theater!- en onze Summertour Radio DJ’s, voor elk wat wils! Dat alles was natuurlijk enkel een succes dankzij jullie, het publiek, dat in groten getale en met veel aanstekelijk enthousiasme aanwezig was. Leve ons festival onder de kerktoren, leve LeffingeLeuren, leve ons trouwe toppubliek! ‘t Was gank! Duizendmaal merci!
Naamloos-1

GODVERDOMME PUTAIN C’EST MAGNIFIQUE

“Godverdomme, godverdomme, lang geleden da’k ier nog gewist en!”, aldus Arno, maar wij waren hem natuurlijk verre van vergeten. Een warm weerzien met de Oostendse rockgod, die deze keer aantrad in de vorm van Tjens Matic, een cross-over van Tjens Couter en T.C. Matic, de bands waarmee Arno hoge toppen scheerde in zijn beginjaren. Het publiek kreeg waarvoor het gekomen was: Arno, inclusief “totentrekkerie”, in topvorm, met rock-‘n-roll van de bovenste plank, de microfoon zwiepend van de ene naar de andere hand. Zowel oude klassiekers als nieuwere beukers zorgden voor ambiance bij het publiek dat onze Zaal uit zijn voegen deed barsten. Wat klaarkomende katten en keukenmixers in deze set kwamen doen, is ons eerlijk gezegd een raadsel, maar wat maakt het uit: Arno is Arno, godverdomme, en dat is meer dan goud waard. Putain putain, LeffingeLeuren avec Arno, c’était trés bien!

Arno-LL17_HR_KV_4

BAKKEN GOESTING

Stef Kamil Carlens, ook bekend van Zita Swoon Group en dEUS, kwam zijn officieel allereerste soloplaat “Stuck in the status quo” aan ons voorstellen. Een albumtitel die totaal niet representatief was voor het optreden (en gelukkig maar!): we kregen een grillig en groovy concert dat geïnterpreteerd kon worden als een ode aan het paradoxale België, de melancholie, de velden, de vaarten, het Meetjesland en vooral de rock-‘n-roll. De onvoorspelbare en bluesy gitaarriffs werden met veel enthousiasme door het publiek onthaald. Wanneer iemand uit dat publiek (te?) enthousiast werd en de zanglijnen van Carlens overnam, beantwoordde die laatste bevestigend met een “alright man!” De show rockte verder, terwijl Stef Kamil Carlens zich toonde als een begenadigde multi-instrumentalist: gezeten op een Cubaanse percussiekist, bespeelde hij met zijn voet een voetbas, met zijn mond een mondharmonica en met zijn handen een gitaar én een marimba. Hoedje af, een klassebeest, net als zijn bandleden, waarvan vooral zijn swingende harpiste bij ons in het oog sprong. De single “Empty World”, die Stef Kamil Carlens schreef naar aanleiding van het overlijden van de Vlaamse zangeres Yasmine, kreeg live nog extra pit en emotie door de goesting waarmee Carlens & co op het podium stonden. Goesting die resulteerde in een extra lange set, merci!

Het label jazz is misschien net wat te gratuit voor het werk van Black Flower, maar met de hitsige saxofoon- en trompetimprovisaties ook niet geheel onterecht. Improvisaties die het publiek naar hogere sferen brachten in onze Kapel. Met hun uiterst interessante sound bleven ze doorheen hun hele set boeien: Oosters, dubby, en wat afrobeat, de liefhebbers konden er hun duimen bij aflikken. Briljant, bedwelmend en met veel power, deze band moet je gewoon eens live gezien hebben. De ideale afsluiter van LeffingeLeuren 2017 voor onze Kapel!
Stef Kamil Carlens-LL17_HR_KV_2

INTENS GELUK

Met z’n tweeën, half in het duister gehuld kregen Joan Shelley en haar gitaarvirtuoos Nathan Salsburg het publiek muisstil. Je kon een speld horen vallen in ons Café terwijl Shelley met haar zoete engelenstem breekbare en intieme pareltjes bracht. Slechts af en toe drongen de bassen van een optreden buiten naar binnen. “That’s not thunder is it? Do you ever have tornados over here?” klonk het ietwat bezorgd. Shelley liet ons alvast al onze zorgen vergeten. Haar warme fingerpickingfolk deed iedereen met gesloten ogen genieten. “We don’t know how much time we have left…”, wij wisten het ook niet en hadden er ook geen erg in: dit mocht van ons wel de hele avond duren. Pure schoonheid, wat een betovering, wauw!

“We woke up very rough, we’ve been too wild in Amsterdam, but we’re okay now!” verzekerde Rolling Blackouts Coastal Fever ons. En wij voelden ons meer dan okay na de energieke set van deze indieband! De up-tempo- en feel-goodmuziek deed ons springen en dansen met een big smile op onze smoel. Met z’n drieën aan de micro gaven deze boys ons lekkere en scherpe surfvibes. Stevige zomermuziek die ons klaar maakte voor de rest van deze avond, very sweet, dat hun “first time in Belgium” zeker niet de laatste moge zijn. Intens geluk en volle bak genieten!

MIJMEREN EN HEADBANGEN

Op elfjarige leeftijd begon Dylan LeBlanc al met het schrijven van eigen countrynummers. Niet zo bizar, als je weet dat LeBlanc opgroeide in Alabama met een vader die een hart verloren had aan de countrymuziek. Bij zijn debuut op twintigjarige leeftijd kreeg Dylan LeBlanc dan ook het etiket van gloom-and-doom Americana opgeplakt. Zo hield deze singer-songwriter de country-/folksfeer die Aubrie Sellers in onze Zaal crëerde in stand met een rasperige stem en liedjes die recht uit het hart kwamen. Ons bleven vooral de momenten bij waarop hij enkel door een celliste vergezeld inkijk gaf in zijn diepste emoties. Heerlijke, mijmerende én vrolijke zondagsmuziek, meer moet dat niet zijn.

Headbangen met een kater proberen we normaal te vermijden, maar voor CFM maakten we met veel plezier een uitzondering. CFM, of voluit Charles Frances Moothart, is dan ook niet de eerste de beste multi-instrumentalist: hij verdiende zijn strepen in de rangen van Ty Segall, wiens invloed nooit ver te zoeken was. Punk, metal en blues in de blender, een straffe en heerlijke cocktail. “We want loud music!” moedigde het publiek CFM bij aanvang aan. Die vraag bleek overbodig: CFM & co speelden recht door zee en vulden stevig onze hele Kapel. Ode aan de chaos, yes sir!
Dylan Leblanc-LL17_HR_KV_1
foto Karen Vandenberghe

VARKENSBOER OF RIDDER?

“Meestal omschrijft men varkens als domme en vuile beesten, terwijl ze eigenlijk heel intelligent zijn. Over West-Vlamingen durft men dit ook wel eens te beweren.”

Het vroege uur hield ons niet tegen om een kijkje te nemen in de schuur van Hoeve Provost voor Wij, Varkenland, de solo van Lucas de Man. We maakten er kennis met Stijn, een West-Vlaamse boerenzoon die worstelde met zijn afkomst: de wens van zijn ouders om de fakkel door te kunnen geven aan hun zoon botste met diens eigen droom om ridder te worden.

Wat volgde, was een komisch maar ook sterk ontroerend verhaal dat inkijk gaf in de opmerkelijk harde boerenstiel. Een stiel die (ook) voor Lucas de Man aanvankelijk een onbekende wereld was: hij volgde een maand stage bij een varkensbedrijf om zich helemaal vertrouwd te maken met het reilen en zeilen. Een extra troef bij deze passage op LeffingeLeuren was natuurlijk de locatie: tijdens het relaas van de Man over het dagelijkse boerderijleven, klonk er te pas en te onpas geblaat van de hoeveschapen, wat alles natuurlijk net nog wat echter maakte. Ook de artisanale hapjes achteraf versterkten deze totaalbeleving.

Zowel dit mooie Wij, Varkenland als het hilarische Kartje Kilo vormden een meer dan geslaagde aanvulling op het muzikale luik van ons festival. Volgend jaar nog meer theater? Laat maar komen!
IMG_5861
foto Robin Vanden Berghe

Copyright © 2016. Vzw De Zwerver / Leffingeleuren